|
Bron: Financieel Dagblad, 19 januari 2012
Het voornemen van minister Kamp om in crisistijd makkelijker af te wijken van cao’s getuigt niet van realiteitsbesef. Kamp reageert op een motie van Tweede Kamerlid Van Hijum die opriep tot een fundamentele discussie over de ruimte voor meer maatwerk in arbeidsvoorwaarden. Door te dreigen cao’s niet langer algemeen verbindend te verklaren, waardoor er geen ruimte meer is voor maatwerk in de arbeidsvoorwaarden, miskent Kamp de rol en het verantwoordelijkheidsbesef van sociale partners.
Werkgevers- en werknemersorganisaties hebben al in cao’s geregeld dat bedrijven ervan kunnen afwijken. Voorwaarde is dat het uitsluitend gebeurt als ondernemingen dreigen om te vallen. Het gaat vaak om bepalingen over lonen, werktijden en toeslagen. Cao-partijen zijn daar in de regel terughoudend in om de onderlinge concurrentieverhoudingen niet te verstoren.
Kamp verwacht dat in crisistijd bedrijven en banen gered kunnen worden wanneer het dispensatiebeleid zodanig wordt aangepast, dat tijdelijk loonsverhogingen bijvoorbeeld niet meer uitbetaald hoeven te worden. Hij gaat eraan voorbij dat cao-partijen altijd al hun verantwoordelijkheid nemen wanneer het voortbestaan van werkgelegenheid op de tocht staat. Daar is geen crisistijd voor nodig.
Cao-partijen, met name de vakbonden, kijken uiterst kritisch naar de argumenten van werkgevers om af te wijken. Het algemeen verbindend verklaren (AVV) heeft een duidelijk doel, namelijk het voorkomen van concurrentie op arbeidsvoorwaarden. Overigens kan het standpunt van Kamp al achterhaald zijn door een recent voorstel van de PVV om cao’s uitsluitend algemeen verbindend te verklaren als een meerderheid van de werknemers ermee instemt. Wanneer dit voorstel met steun van het CDA een Kamermeerderheid krijgt, kan dit het einde van het AVV-instrument zijn.
Vooruitlopend daarop zouden ondernemingen eerder aan personeel en vakbonden opening van zaken moeten geven over (tijdelijke) knellende cao-bepalingen, dan dat minister Kamp ze stimuleert om (tijdelijk) af te wijken van cao-afspraken. Dan kunnen in plaats van sociale plannen maatwerkafspraken met de bonden worden gemaakt. Dat vereist wel dat ondernemingen personeel en vakbonden meer gaan zien als volwassen gesprekspartner, ze betrekken bij het onderwerp dat hen maximaal aangaat, namelijk het veiligstellen van hun werkgelegenheid. Misschien doet Kamp er beter aan te stimuleren dat werkgevers, de goeden niet te na gesproken, hun personeel meer als winstfactor en minder als kostenpost zien.
Giel Schikhof, manager Arbeidsverhoudingen bij Wissenraet Van Spaendonck.
Download hier het artikel.
|
